You are on page 1of 3

Η εργατική τάξη

Η Αναρχική Κοµµουνιστική Οµάδα Μελβούρνης (Melbourne Anarchist Communist


Group - MACG) πιστεύει ότι η εργατική επανάσταση είναι ο µόνος τρόπος για την
επίτευξη µιας κοινωνίας ειρήνης, ελευθερίας και ισότητας για όλους. Αυτό δεν είναι
µια µοδάτη άποψη.

Και είναι κατανοητό ότι η άποψή µας δεν είναι µοδάτη, για δύο λόγους. Πρώτον, τα
καπιταλιστικά µέσα ενηµέρωσης και τα καπιταλιστικά εκπαιδευτικά ιδρύµατα
εργάζονται σκληρά για να ενσταλάξουν στους ανθρώπους την πίστη σε άλλους
δρόµους προς µια δίκαιη κοινωνία ή να δυσφηµήσουν την ιδέα αυτή. Δεύτερον, η
αποτυχία των Κρατών που υποστηρίζουν την επανάσταση των εργαζοµένων να
επιτύχουν µια ελεύθερη και ισότιµη κοινωνία συνεισέφερε αρκετά στη δυσφήµηση
τόσο του στόχου όσο και της στρατηγικής. Έτσι, οι άνθρωποι που εξακολουθούν να
πιστεύουν στην επανάσταση των εργαζοµένων πρέπει να δώσουν γι’ αυτό κάποιες
εξηγήσεις. Στην MACG πιστεύουµε ότι µπορούµε να το κάνουµε.

Πριν από την άνοδο του βιοµηχανικού καπιταλισµού, τα όνειρα της κατάργησης της
κατεστηµένης κοινωνικής τάξης και της δηµιουργίας µιας οικονοµικής ισότητας
περιορίζονταν µόνο στα κεφάλια κάποιων διανοούµενων ή σε περιστασιακές
εκρήξεις κατά τη διάρκεια επαναστατικών περιόδων. Οι διανοούµενοι συνήθως
πίστευαν σε αυταρχικές κοµµουνιστικές ουτοπίες που µπορούσαν να δηµιουργηθούν
µόνο από έναν κυβερνήτη ή ηγέτη - αλλά που κανένας κυβερνήτης ή ηγέτης δεν θα
ήθελε να δηµιουργήσει. Οι εκρήξεις αυτές αποτύγχαναν όταν αντιµετώπιζαν το
πρόβληµα της έλλειψης αγαθών και είτε εµφανίστηκαν νέες άρχουσες τάξεις είτε
αναδιοργανώθηκαν οι παλαιές.

Η Βιοµηχανική Επανάσταση ξεκίνησε στην Αγγλία στα τέλη του 18ου αιώνα και, κατά
τα επόµενα εκατό χρόνια, εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη, τις Ηνωµένες
Πολιτείες, τις Αποικίες της Βρετανίας και αλλού. Η εργατική τάξη διαχωρίστηκε από
τη µεσαία τάξη, αφού οι περισσότεροι εργαζόµενοι δεν είχαν πλέον καµιά ρεαλιστική
προσδοκία να προχωρήσουν στην αυτοαπασχόληση. Ήταν αυτή η νέα εργατική τάξη
που συγκρότησε ένα µαζικό κίνηµα προς µια ελεύθερη και ισότιµη κοινωνία, γιατί
αυτή ήταν η τάξη που αποτελούσε µια δύναµη που διέθετε το απαραίτητο κίνητρο για
µια πιθανή εξουσία. Αυτό το κίνηµα προανήγγειλε µια κοινωνία βασισµένη σε αυτές
τις αξίες λόγω της οργανικής σύνδεσης µεταξύ της πρακτικής δράσης του κινήµατος
και των δοµών της νέας κοινωνίας.

Σήµερα, η εργατική τάξη είναι η µεγαλύτερη τάξη στον κόσµο, ξεπερνώντας τους
αγρότες και ακόµη και τους φτωχούς των αστικών κέντρων του λεγόµενου Τρίτου
Κόσµου, οι οποίοι είναι σε µεγάλο βαθµό αυτοαπασχολούµενοι σε άτυπους τοµείς.
Σήµερα είµαστε πολύ πιο ισχυροί από τότε που έγινε η Ρωσική Επανάσταση πριν
από έναν αιώνα. Η κοινωνική παραγωγικότητα εργασίας είναι τόσο µεγάλη που
πολλοί συµφωνούν ότι ο κόσµος είναι αρκετά πλούσιος ώστε να καταργήσει τη
φτώχεια αν υπήρχε µόνο η πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο. Η φτώχεια, κάποτε µια
αναπόφευκτη τραγωδία, αποτελεί τώρα έγκληµα κατά της ανθρωπότητας.

Από την εµφάνισή τους στα τέλη της δεκαετίας του 1860, οι αναρχικοί της ταξικής
πάλης διακήρυξαν ότι η εργατική τάξη είναι αυτή που θα καταργήσει τον
καπιταλισµό. Υποστηρίζουµε την επανάσταση γιατί συµφωνούµε µε τη φράση που
αποδίδεται στην Lucy Parsons: "Ποτέ µην εξαπατηθείτε ότι οι πλούσιοι θα σας
επιτρέψουν να ψηφίσετε ενάντια στον πλούτο τους”. Πιστεύουµε ότι η εργατική τάξη
είναι κεντρική λόγω της αριθµητικής της υπεροχής, αλλά κυρίως επειδή οι
εργαζόµενοι εξακολουθούν να δηµιουργούν τον πλούτο και να κάνουν την κοινωνία
να λειτουργεί καθηµερινά. Μπορούµε να καταλάβουµε τους τόπους εργασίας, την
πηγή της δύναµης των καπιταλιστών, και να οικοδοµήσουµε τη δική µας εξουσία. Ο
αγώνας για καλύτερους µισθούς και συνθήκες είναι το σχολείο στο οποίο οµάδες
εργαζοµένων συνειδητοποιούν τη δύναµή τους και πιστεύουν σε µια κοινωνία που
βασίζεται στην αλληλεγγύη που έχουν οι ίδιοι δηµιουργήσει.

Οι επικριτές της στρατηγικής της ταξικής πάλης σπέρνουν αντιδραστικές ιδέες


ανάµεσα στην εργατική τάξη. Είναι αλήθεια ότι πολλοί εργάτες έχουν ρατσιστικές,
σεξιστικές και οµοφοβικές συµπεριφορές και ασκούν διάφορες µορφές καταπιεστικής
συµπεριφοράς. Οι ηγέτες και οι προπαγανδιστές αντιδραστικών ιδεών στην
κοινωνία, όµως, είναι στην πραγµατικότητα οι ισχυροί καπιταλιστές. Χρόνια
ρατσιστικής πολιτικής από πολιτικούς όπως ο John Howard, ο Tony Abbott και ο
Peter Dutton ήταν απαραίτητα, για παράδειγµα, συνετέλεσαν στην άνοδο των
φασιστικών καθαρµάτων στην Αυστραλία, όπως οι True Blue Crew και οι Soldiers of
Odin. Το ψάρι βρωµάει από το κεφάλι.

Υπάρχει επίσης ένα πιο ισχυρό επιχείρηµα κατά της απόρριψης της εργατικής τάξης.
Οι εργαζόµενοι που έχουν αντιδραστικές ιδέες είναι σαν να πυροβολούν στα πόδια
τους. Ο ρατσισµός τους, ο σεξισµός τους, η οµοφοβία τους κ.λπ. είναι όργανα της
ίδιας τους της ήττας. Παράλληλα µε την παρεµπόδιση της δίκαιης κοινωνίας, η
αντίδραση νικά τους εργαζόµενους στον καθηµερινό αγώνα για αξιοπρεπείς µισθούς
και συνθήκες. Οι µαύροι εργαζόµενοι χάνουν µαζικά από τον ρατσισµό, αλλά οι
λευκοί εργαζόµενοι χάνουν επίσης. Οι εργαζόµενες γυναίκες χάνουν µαζικά από το
σεξισµό, αλλά οι άνδρες εργαζόµενοι χάνουν επίσης. Και ούτω καθεξής. Μόνο οι
καπιταλιστές κερδίζουν από τις αντιδραστικές ιδεολογίες και την κάθε είδους
καταπίεση που τις δικαιολογούν µε κάθε τρόπο.

Δεν µπορούµε να καταπολεµήσουµε τον αγώνα ενάντια στον σεξισµό, τον ρατσισµό,
την οµοφοβία, το θρησκευτικό φανατισµό, το µίσος κατά των τρανς ή οποιαδήποτε
άλλη καταπίεση “µετά την Επανάσταση”. Κάτι τέτοιο θα εξασφάλιζε το ότι η
Επανάσταση δεν θα έρθει ποτέ. Αντίθετα, πρέπει να επιστρέψουµε στη θεµελιώδη
αρχή µε βάση την οποία δηµιουργήθηκε το συνδικαλιστικό κίνηµα - Touch One,
Touch All (Η επίθεση στον ένα είναι επίθεση σε όλους). Όλες οι µορφές καταπίεσης,
εντός και εκτός χώρων εργασίας, αποτελούν επίθεση στην αλληλεγγύη µας και,
εποµένως, στην εργατική τάξη στο σύνολό της.

Είναι στο χωνευτήρι του αγώνα που οι εργαζόµενοι µαθαίνουν αυτά τα µαθήµατα πιο
γρήγορα. Το πιο ονοµαστό παράδειγµα ήταν η µεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων
του 1984-85 στη Βρετανία. Τα ανθρακωρυχεία, οι µακρόχρονοι προµαχώνες του
σεξισµού, άλλαξαν όταν οι γυναίκες µπήκαν µπροστά στον αγώνα. Λίγες γυναίκες
απασχολούνταν απευθείας στα ορυχεία, αλλά οι γυναίκες ήταν αυτές που είδαν ότι η
ίδια η ύπαρξη των κοινοτήτων τους διακυβεύεται. Η συγκέντρωση χρηµάτων από
οµάδες µεταναστών και ΛΟΑΤ δηµιούργησε περισσότερους δεσµούς αλληλεγγύης
που µεταµόρφωσαν τη συνείδηση των ανθρακωρύχων. Σε δώδεκα µήνες οι
ανθρακωρύχοι έµαθαν νέες στάσεις καθηµερινής ζωής, κάτι που κράτησε δεκαετίες
για την υπόλοιπη εργατική τάξη στη Βρετανία.

Ο αγώνας της εργατικής τάξης συνδέεται µε την επανάσταση µε τρεις τρόπους.


Πρώτον, ο αγώνας διεξάγεται εκεί από όπου το κεφάλαιο αντλεί τη δύναµή του - στο
χώρο εργασίας. Δεύτερον, ο αγώνας για µισθούς και καλύτερες συνθήκες δείχνει ότι
οι οικονοµικές κρίσεις είναι αναπόφευκτες µέσα στον καπιταλισµό και η αυξανόµενη
απειλή µιας ανεπανόρθωτης κρίσης αυξάνεται συνεχώς. Και, τρίτον, µόνο µε αγώνα
η εργατική τάξη θα µάθει τη σιδερενια αλληλεγγύη που είναι απαραίτητη για την
επανάσταση. Καθώς αποκρύπτει όλες τις αντιδραστικές προκαταλήψεις (αυτό που ο
Μαρξ αποκαλούσε "το χλευασµό των ηλικιών"), η εργατική τάξη θα
επανασυγκροτηθεί σαν ένα σώµα ελεύθερων και ίσων ανθρώπων κατάλληλων για
µια ελευθεριακή κοµµουνιστική κοινωνία.

TOUCH ONE
TOUCH ALL

*Το κείµενο δηµοσιεύτηκε στο δελτίο “The Anvil” (“Το Αµόνι”) της Αναρχικής
Κοµµουνιστικής Οµάδας Μελβούρνης (Melbourne Anarchist Communist Group -
MACG), τεύχος 7/2, Σεπτ.-Οκτ. 2018. Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.
Σύνδεσµος: http://melbacg.wordpress.com