You are on page 1of 3

Η αυτοοργάνωση είναι το πρώτο και κύριο βήµα

προς τον http://zaherbaher.com µας

Zaher Baher

Το άρθρο αυτό εξηγεί εν ολίγοις την κατάσταση που βρίσκονται οι αναρχικοί στο
Ηνωµένο Βασίλειο, υπενθυµίζοντας ότι δεν µπορούµε να περιµένουµε άλλο, πρέπει
εδώ και τώρα να αυτοοργανωθούµε πριν είναι αργά

Τον Ιούνιο του 2017 έγραψα ένα άρθρο µε τίτλο ”Ο αγώνας µας πρέπει να πάει πιο
πέρα από αυτό που απαιτεί ο τρόπος ζωής µας»*. Σε αυτό το άρθρο τόνισα µερικούς
σηµαντικούς παράγοντες που µπορεί να αποτελούν εµπόδια στον δρόµο των
αγώνων µας. Από τότε που έγραψα αυτό το άρθρο, η ζωή µας στο Ηνωµένο
Βασίλειο έχει χειροτερέψει µε κάθε τρόπο. Αλλά, για τους αναρχικούς, τίποτα δεν
άλλαξε, χωρίς βελτίωση και χωρίς ανάπτυξη στον αγώνα µας ενάντια στο σύστηµα.
Στην πραγµατικότητα υπήρξε περισσότερος σεχταρισµός, µε τις οµάδες να
διατηρούν µεγαλύτερη απόσταση µεταξύ τους, µακριά από τη συνεργασία και την
αλληλεγγύη και πιο διαιρεµένοι όσον αφορά το νόµο για την αναγνώριση των φύλων
(Gender Recognition Act - GRA).

Το κράτος, µέσα από τα όργανά του, προσπαθεί µερ πείσµα να αυξήσει την επιρροή
και την πίεσή του, υπερφορτώνοντας τους ανθρώπους µέσω της αγοράς, των
χρηµατοπιστωτικών ιδρυµάτων και του εκπαιδευτικού συστήµατος, υπονοµεύοντας
και αποθαρρύνοντάς τους. Προσπαθεί να εκτρέψει τις προθέσεις του µακριά από τα
πραγµατικά προβλήµατα που αντιµετωπίζουµε τώρα. Το Εργατικό Κόµµα επίσης, µε
το πιο ριζοσπαστικό µανιφέστο του, πιθανότατα από τον Δεύτερο Παγκόσµιο
Πόλεµο, αναισθητοποίησε πολλούς ανθρώπους από την εργατική τάξη, φοιτητές,
συνταξιούχους, αναπήρους και άτοµα µε ειδικές ανάγκες. Και τα δύο κόµµατα, το ένα
στην εξουσία και το άλλο στην αντιπολίτευση, µε τους κάθε είδους αριστερούς, σε
διαφορετικούς δρόµους, βρίσκονται σε συµφωνία για τη διατήρηση του συστήµατος
προσπαθώντας να το µεταρρυθµίσουν, να παρατείνουν την ηλικία του.
Η µόνη διαφορά µεταξύ τους είναι ότι το κόµµα στην εξουσία σπεύδει να καταστήσει
την κατάσταση χειρότερη για την εργατική τάξη και τους άλλους απλούς ανθρώπους.
Η αντιπολίτευση θέλει να µεταρρυθµίσει το σύστηµα για να το παρατείνει. Με άλλα
λόγια, καθένας από αυτούς θέλει να µας καταστείλει µε τις µεταρρυθµίσεις τους.

Το σύστηµα, το κράτος και οι οργανώσεις από τα αριστερά προς τα δεξιά µπορεί να


έχουν µικρή απόσταση ή εχθρότητα µεταξύ τους, αλλά όλοι συνειδητά ή ασυνείδητα
αγωνίζονται άµεσα ή έµµεσα εναντίον των απλών ανθρώπων, του κινήµατος και των
στόχων τους.

Με λίγα λόγια το κράτος και το σύστηµά του είναι πολύ ζωντανό, πολύ ισχυρό και
καλά οργανωµένο. Είναι πολύ µακριά από το να βρεθεί σε µια κρίση και, κατά τη
γνώµη µου, ποτέ δεν βρισκόταν σε κρίση. Δυστυχώς, θα είναι πιο κυρίαρχο,
ασκώντας πιο ισχυρό έλεγχο σε βάρος µας, κυριαρχώντας όχι µόνο την καθηµερινή
µας ζωή αλλά και τα µυαλά µας και το σώµα µας.

Δεν είναι το σύστηµα ή ο καπιταλισµός σε κρίση, είµαστε εµείς και η κρίση είµαστε
εµείς **. Πρέπει να παραδεχτούµε ότι βρισκόµαστε σε πολύ βαθιά κρίση οικονοµικά,
οικονοµικά, εκπαιδευτικά, ηθικά και πολιτιστικά.

Πώς µπορούµε να εξέλθουµε από αυτή την κατάσταση;

Δεν υπάρχει αµφιβολία ότι υπάρχουν οµάδες στο Ηνωµένο Βασίλειο που
προσπαθούν σκληρά να εκπαιδευτούν και να οργανώσουν δραστηριότητες.
Διοργανώνουν δηµόσιες συναντήσεις, συµµετέχουν σε διαδηλώσεις και διαµαρτυρίες
και στηρίζουν τους εργαζόµενους όταν βρίσκονται σε απεργία. Αλλά αυτό δεν αρκεί.
Όλες αυτές οι ενέργειες µπορεί να µην µας οδηγήσουν ενώ είµαστε µια µικρή
µειοψηφία και όχι µόνο ανάµεσα στο κοινό αλλά ακόµη και ανάµεσα στους εαυτούς
µας, τους αναρχικούς.

Γνωρίζω ότι σε αυτή τη χώρα ο αγώνας ενάντια στο σύστηµα είναι ίσως πιο
δύσκολος απ’ ό,τι στις Ηνωµένες Πολιτείες. Είµαστε παραδοσιακά µη επαναστάτες
καθώς δεν είχαµε εδώ µια πραγµατικά εξέγερση ή επανάσταση. Αυτό που είχαµε
ήταν µια γενική απεργία πριν από περίπου έναν αιώνα, από τις 3 έως τις 12 Μαΐου
του 1926. Είχαµε επίσης πολλές απεργίες, αλλά οι κυριότερες ήταν οι απεργίες του
λιµανιού του Λονδίνου του 1949 και του 1957, η απεργία των ναυτικών του 1960, η
απεργία στην αποβάθρα Thames το 1972, η απεργία των ανθρακωρύχων
1984-1985, της διαµάχης και της απεργίας του Wapping το 1986 και της απεργίας
των ωρολογοποιών στη Dandy το 1992. Ωστόσο, σχεδόν όλοι αυτοί οι αγώνες
ηττήθηκαν λόγω της έλλειψης αλληλεγγύης, προδοσίας από το Εργατικό Κόµµα και
των ηγετών των συνδικάτων καθώς και της βιαιότητας του κράτους. Μπορούµε
επίσης να σηµειώσουµε ότι, αν όχι όλοι, σίγουρα η πλειοψηφία τους αγωνίστηκε
κατά των εργοδοτών τους και το κράτος, αλλά από θέση άµυνας και όχι από θέση
επίθεσης.

Τούτου λεχθέντος, αυτό δεν σηµαίνει ότι το κίνηµα παραµένει πάντα αδύναµο και
χωρισµένο όπως είναι τώρα. Αλλά αυτή είναι η πραγµατικότητα του εργατικού
κινήµατος σήµερα, καθώς είναι πολύ αδύναµο και ο καπιταλισµός είναι εξαιρετικά
ισχυρός.
Είναι καιρός οι αναρχικοί να συγκεντρωθούν και να αφήσουν κατά µέρος τις µικρές,
µη ουσιαστικές διαφορές τους, προκειµένου να οργανωθούν σε ανεξάρτητες, µη
ιεραρχικές τοπικές οµάδες όπου και αν βρίσκονται. Δεν µπορούµε απλώς να
περιµένουµε να ωριµάσει η κατάσταση ή να µεγαλώσει και να αναπτυχθεί το κίνηµα
γιατί θα γίνει µέρος αυτού. Το κίνηµα δεν µας περιµένει. Δεν υπάρχει αµφιβολία εάν
το κίνηµα υφίσταται συµβαίνει, µπορούµε να είµαστε µέρος του, αλλά θα είναι αργά
και, επίσης, δεν θα ξεκινήσουµε ή θα εµπλακούµε από µια ισχυρή θέση.

Η οργάνωση των εαυτών µας είναι απαραίτητη και µέσω αυτής µπορούµε να
συµµετέχουµε στην εξέγερση και την επανάσταση από ισχυρή θέση και
αποτελεσµατικά. Αυτό δεν σηµαίνει ότι δεν µπορούµε να οργανώσουµε τους εαυτούς
µας, οικοδοµώντας τις απαραίτητες οµάδες κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ωστόσο,
η ιστορία της λεγόµενης επανάστασης του Ιράν το 1978-79 και η πρόσφατη
«Αραβική Άνοιξη», ειδικά στη Συρία, εξαιρώντας το Κουρδικό τµήµα (Ροτζάβα) και
την Αίγυπτο, έδειξαν ότι η οικοδόµηση οµάδων και οργανώσεων κατά τη διάρκεια της
εξέγερσης ήταν αποτελεσµατική. Μόλις η εξέγερση και η επανάσταση νικούσαν,
έχαναν το δυναµισµό τους και γίνονταν αναποτελεσµατικοί.

Προφανώς υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό, αλλά το κύριο είναι πως οτιδήποτε
εµφανίζεται κατά τη διάρκεια ή για ένα συγκεκριµένο γεγονός, όταν το γεγονός είναι
πάνω από τις οµάδες και τις οργανώσεις είναι συνήθως πάνω από πάρα πολύ. Οι
µοναδικές οµάδες που υπάρχουν σήµερα και διατηρούν τη θέση τους είναι εκείνες
που υπήρχαν πριν από την εξέγερση, αν και δεν είναι ενεργές όπως ήταν.

Βρισκόµαστε τώρα ανάµεσα σε µερικές επιλογές. Αφήνουµε την αλλαγή της


κοινωνίας στους «εκπροσώπους» µας µέσω του κοινοβουλευτικού συστήµατος ή
παίρνουµε έντονα µέρος, µε τους απλούς ανθρώπους, στην αλλαγή του. Αν
επιλέξουµε τη δεύτερη, πρέπει να είµαστε σοβαροί, καθώς θα χρειαστεί να δώσουµε
µέρος του χρόνου µας είτε είµαστε εργαζόµενοι, άνεργοι, σπουδαστές, συνταξιούχοι
ή οτιδήποτε άλλο είναι η κατάστασή µας. Αποτελεί άγνοια και αδιάφορη στάση να
πιστεύουµε σε κάτι, αλλά δεν µην κάνουµε γι’ αυτό. Είναι επίσης µια εγωιστική στάση
να περιµένετε άλλους να το κάνουν για σας. Δεν υπάρχει δικαιολογία.

*Το κείµενο δηµοσιεύτηκε στα κουρδικά στην σελίδα του συγγραφέα http://
zaherbaher.com
**Ελληνική µετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης