You are on page 1of 11

Το Μακεδονικό µε παγκόσµια οπτική και σε ιστορική

διάσταση

Blackbatmarx

Το παρακάτω κείµενο είναι µία απόπειρα να προσεγγίσει το Μακεδονικό µε µια


παγκόσµια οπτική και σε µια ιστορική διάσταση συνδεδεµένη µε τα επείγοντα
προβλήµατα του σήµερα. Ακριβώς γιατί το µακεδονικό έχει λειτουργήσει διαχρονικά
σε αυτή την χώρα ως όχηµα γενικευµένου συλλογικού παραλογισµού και τυφλού
µίσους, ως ο εµµονικός περισπασµός από πραγµατικά προβλήµατα και ως η
θερµοκοιτίδα του ντόπιου φασισµού, µια τέτοια ιστορική και παγκόσµια προσέγγιση
είναι απαραίτητη για την ανάλυση του.

Τον τελευταίο καιρό ζούµε κυριολεκτικά το θέατρο του παραλόγου. Έρχεται µια
συµφωνία που επιβάλει σε έναν µικρό γειτονικό λαό την αλλαγή του ονόµατος και
του Συντάγµατος του, το υποχρεώνει να πάψει να µιλά για τις µειονότητες που
βρίσκονται έξω από τα σύνορα του και φτάνει ως το απόλυτα ταπεινωτικό σηµείο να
του αλλάζει ονόµατα δρόµων και περιγραφές αγαλµάτων του.

Μια συµφωνία που είναι ο ορισµός της υποτέλειας για την χώρα που την δέχεται.
Μια συµφωνία που συνιστά µια ιδιαίτερη µορφή ιµπεριαλισµού που έχει την
θρασύτατη αξίωση να υπαγορεύει όνοµα, σύνταγµα και επιγραφές αγαλµάτων στην
χώρα που ασκεί τον ιµπεριαλισµό της.

Μια συµφωνία που αν έρχονταν ανάποδα, µε την Ελλάδα στην θέση της
δηµοκρατίας της Μακεδονίας να πρέπει να αποδεχτεί αυτούς τους όρους, θα
ξεσήκωνε εδώ µοιραία και αναπόφευκτα εξέγερση ή ακόµη και επανάσταση.

Κι εδώ αναδύεται ένα τερατουργηµατικό παράδοξο. Ένας Έλληνας πρωθυπουργός


έχει φέρει εκβιαστικά µια επιθετική και ταπεινωτική συµφωνία ενάντια σε έναν µικρό
λαό που από την αρχή της ίδρυσης του ανεξάρτητου κράτους του βρίσκεται σε
µόνιµο φόβο διαµελισµού και αποσταθεροποίησης από τα 4 µεγαλύτερα κράτη µε τα
οποία συνορεύει και η αντίδραση καναλαρχών, ΝΔ, χρυσής αυγής, ΚΚΕ, Λεβέντη,
Μίκη και κακό συναπάντηµα, είναι να µιλάνε για προδοσία και ασέβεια στους
προγόνους µας!

Στη γη της φαντασίας παρουσιάζουν αυτή την συµφωνία ως πανωλεθρία για την
Ελλάδα και ασυγχώρητη υποχώρηση προς την άλλη πλευρά, την στιγµή που οι
Μακεδόνες (όπως έτσι τους αναγνωρίζουν δισεκατοµµύρια συνάνθρωποι µας και
131 κράτη) απείχαν µαζικά από το δηµοψήφισµα που θα την επικύρωνε, γιατί
γνώριζαν πολύ καλά πόσο ταπεινωτική είναι για την χώρα τους.

Τι έχει συµβεί; Γιατί για ένα θέµα που φαίνεται γελοίο και παράλογο σε όλο τον
πλανήτη, εδώ αντιµετωπίζεται σαν κάτι σοβαρό και λογικό και µε τόσο µίσος και
επιθετικότητα;

Πως και γιατί οι νεοέλληνες απέκτησαν τόσο και τέτοιο βαθύ µίσος για έναν µικρό
γειτονικό λαό που δεν τους έχει κάνει ποτέ τίποτα και δεν µπορεί από µόνο του να
βρεθεί σε θέση να τους απειλήσει παρά µόνο να απειληθεί από αυτούς;

Πότε και πως χάθηκε και η λογική και η ανθρωπιά σε ένα µεγάλο σύνολο των
Ελλήνων ως το σηµείο να αντιστρέφουν υστερικά την πραγµατικότητα και να
εκφράζουν την πιο χυδαία µορφή φασισµού; Τι τελικά έχουµε να αντιµετωπίσουµε
όταν µιλάµε στην Ελλάδα για το Μακεδονικό; (Που στο δικό τους ανεστραµµένο polit-
ical correct κόσµο, παρουσιάζεται σαν 'Σκοπιανό’)

Πως και γιατί άνθρωποι της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας που βγάζουν
σπυριά για την Αθήνα και µισούν ολόψυχα το υδροκέφαλο κράτος της, πέφτουν στην
γελοία υποκρισία να αξιώνουν να ονοµάζονται οι γείτονες τους µε το όνοµα της
πρωτεύουσας τους; Πως και γιατί άνθρωποι µε καταγωγή από µικρά Ασία και Πόντο
αρνούνται την καταγωγή των προγόνων τους και παρουσιάζονται ως απόγονοι
αρχαίων Μακεδόνων µε αποκλειστικά δικαιώµατα χρήσης του όρου Μακεδονία;

Πως και γιατί αντιµετωπίζονται σαν προδότες όσοι σε αυτή την χώρα εκφράζουν
αυτονόητες αλήθειες που είναι καθολικά αποδέκτες στον υπόλοιπο πλανήτη; Πως και
γιατί επιτράπηκε η δολοφονία της αρχαίας, µεσαιωνικής και σύγχρονης ιστορίας στα
µέρη που γεωγραφικά ή πολιτικά λέγονται σήµερα Μακεδονία και συµπεριλαµβάνουν
την Ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας, την Μακεδονία ως ανεξάρτητο κράτος και
ένα κοµµάτι της Βουλγαρίας;
Ας µην µιλήσουµε πολύ για την αρχαία ιστορία. Δεν σας συµφέρει καθόλου
εθνικιστές...

Το κλειδί της απάντησης δεν βρίσκεται στην αρχαία ιστορία αλλά στην σύγχρονη.
Αυτό δεν σηµαίνει ότι η µελέτη του αρχαίου ελληνικού κόσµου δεν έχει την σηµασία
της. Ο αρχαίος ελληνικός κόσµος µε τα επιτεύγµατα και τις αντιφάσεις του, το φως
και τα σκοτάδια του είναι αντικείµενο µελέτης της παγκόσµιας διανόησης και κάθε
χρόνο δηµοσιεύονται χιλιάδες βιβλία γύρω από αυτόν.

Εκεί δεν κρύβονται τα γεγονότα που αναδεικνύουν το βαθύ µίσος των αρχαίων
Ελλήνων για τους δυνάστες Μακεδόνες, οι διαδοχικές εξεγέρσεις και πόλεµοι µεταξύ
τους και ο ενεργός ρόλος των αρχαίων Ελλήνων να προσκαλέσουν τους Ρωµαίους
προκειµένου να αποτινάξουν τον Μακεδονικό ζυγό. Εκεί δεν κρύβεται ότι ο
Αλέξανδρος υπήρξε ένας ψυχοπαθής µανιακός δολοφόνος που απολάµβανε να
εξαπολύει γενοκτονικές σφαγές σε ελληνικές και µη πόλεις όπως η Θήβα και η
Περσέπολις όταν δεν δολοφονούσε συγγενείς και φίλους του και ότι πολύ
περισσότεροι αρχαίοι Έλληνες πολέµησαν εναντίον του παρά υπέρ του. Εκεί δεν
υπάρχει καµία διχογνωµία για την θλιβερή καταστροφή του αρχαίου Ελληνικού
κόσµου που ξεκίνησε µε τον Μακεδονικό ζυγό και την απώλεια της πολιτικής
αυτονοµίας του και κορυφώθηκε µε το Βυζάντιο και τις µαζικές καταστροφές των
µνηµείων και των βιβλιοθηκών του από τις αφιονισµένες ορδές των χριστιανών που
είχαν ταυτίσει την έννοια του Έλληνα µε του µιαρού παγανιστή.

Ο νεοέλληνας ως η έµπρακτη άρνηση του αρχαίου Έλληνα

Όταν λοιπόν ένας νεοέλληνας έρχεται µε περίσσιο θράσος να στηρίξει την υστερία
του για το µακεδονικό επικαλούµενος την αρχαία ιστορία, εκτίθεται ο ίδιος ως
κάποιος που δεν έχει καµία πραγµατική σχέση και συνέχεια µε εκείνον τον αρχαίο
λαό.

Από την µεριά του αυτό είναι λογικό και συνεπές µε την ιστορική αλήθεια. Ως λαός οι
νεοέλληνες απέκτησαν δανεική εθνική ταυτότητα την περίοδο του ευρωπαϊκού
διαφωτισµού εκµεταλλευόµενοι το γεγονός ότι κατοικούσαν στα ίδια εδάφη µε αυτό
που κάποτε ήταν η αρχαία Ελλάδα σε µια εποχή που η Ευρωπαϊκή διανόηση
ανακάλυπτε µε δέος τον πολιτιστικό πλούτο της αρχαίας Ελλάδας και είχε τον διακαή
πόθο να δει σε αυτά τα µέρη ένα κράτος που λέγεται Ελλάδα.

Όντας οι νεοέλληνες ένα πρωτότυπο αµάλγαµα Αρβανιτών, Βλάχων,


Καραγκούνηδων, Σλάβων, Βενετών, Καταλανών, Γότθων και ποιος ξέρει ποιών
άλλων λαών που πέρασαν από εδώ µαζί µε τους όποιους εναποµείναντες αρχαίους
Έλληνες που γλίτωσαν από τις χριστιανικές σφαγές, τις σαρωτικές καθόδους των
Σλάβων και τις µαζικές επιδηµίες, είναι απόλυτα κατανοητό να θέλουν να
αποκρύψουν την πραγµατική ιστορία τους και να κατηγορούν ένα γειτονικό λαό τα
ίδια πράγµατα που και αυτοί έχουν κάνει. Την διαστρέβλωση της ιστορίας και τον
σφετερισµό πολιτιστικής κληρονοµιάς που δεν τους ανήκει.

Το κράτος που τους συγκρότησε υπήρξε αποτέλεσµα ξένης επέµβασης µεγάλων


δυνάµεων µε δοτούς βασιλιάδες και κρατική γραφειοκρατία. Η γλώσσα που µίλαγαν
είχε χαρακτηριστεί µαλλιαρή και ξένη προς την αρχαία ελληνική ενώ η επίσηµη
γλώσσα που είχε µεγαλύτερη σχέση µε τα αρχαία ελληνικά ήταν µια γλώσσα που
αδυνατούσαν να µιλήσουν αλλά και να καταλάβουν.

Το έθνος ως κατασκευή και φαντασιακή κοινότητα, προϊόν της σύγχρονης


παγκόσµιας εποχής.

Το ότι οι νεοέλληνες έχουν δανεική εθνική ταυτότητα δεν είναι βέβαια κάτι που
αποτελεί ιστορική εξαίρεση. Κάθε εθνική ταυτότητα είναι µια κατασκευή που βασίζεται
σε µύθους και διαστρεβλώσεις, αποσιωπήσεις εγκληµάτων και υπερπροβολή
γεγονότων που θεωρούνται ορόσηµα. Αυτό ισχύει το ίδιο είτε µιλάµε για το ελληνικό
είτε για το ρωσικό είτε για το γαλλικό έθνος. Δεν θα µπορούσε να είναι διαφορετικά
όταν η ίδια η έννοια του έθνους είναι προϊόν της σύγχρονης ιστορίας, της εποχής του
ανερχόµενου καπιταλισµού και της ανακάλυψης της τυπογραφίας.

Εδώ δεν θα µπω σε λεπτοµέρειες για το πως η έννοια του έθνους ξεκινώντας ως κάτι
προοδευτικό που ενοποίησε κατακερµατισµένους από την φεουδαρχία πληθυσµούς
και τους έδωσε καθολικά δικαιώµατα µε την γαλλική επανάσταση, κατέληξε να
δηµιουργήσει ανταγωνιστικούς µιλιταρισµούς και παγκόσµιους πολέµους.

Γεγονός παραµένει ότι η εθνική ταυτότητα παραµένει ισχυρή σε µεγάλο κοµµάτι του
πληθυσµού γιατί πρώτον µε αυτήν έχει γαλουχηθεί από τα παιδικά του χρόνια και µε
αυτή έχει κατηχηθεί στην επίσηµη κρατική παιδεία αλλά και γιατί ανταποκρίνεται σε
µια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να ανήκει σε ένα σύνολο. Όντας µια φαντασιακή
κοινότητα που µε µαγικό τρόπο ενοποιεί ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα κοινό
µεταξύ τους και διαχωρίζει τεχνητά ανθρώπους που είναι στην ίδια µοίρα, το έθνος
είναι το καταφύγιο ανθρώπων που δεν µπορούν να βρουν τίποτα καλύτερο για να
νιώθουν ότι αποτελούν κάτι µεγαλύτερο από τους ίδιους. Αυτό δεν αλλάζει το
γεγονός ότι η έννοια του έθνους αποτελεί πια έναν γελοίο αναχρονισµό που
βασίζεται στο ψεύδος, σε τεχνητά σύνορα, καταπιεστικά κράτη και σε
ετοιµοπόλεµους στρατούς.

Ο πλανήτης είναι ένας, το είδος µας είναι ένα, η εποχή είναι παγκόσµια

Είτε αρέσει είτε όχι στους σύγχρονους εθνικιστές που νοητικά και συναισθηµατικά
όλο και περισσότερο µοιάζουν µε ανεγκέφαλους χουλιγκάνους ποδοσφαιρικών
οµάδων, η εποχή µας είναι πιο παγκόσµια από ποτέ. Μετά από αιώνες επέλασης
του παγκόσµιου καπιταλισµού, δύο παγκόσµιους πολέµους και 70 χρόνια µετά την
ίδρυση του ΟΗΕ, ο κόσµος µας είναι πιο ενοποιηµένος από ποτέ. Διαθέτει
παγκόσµια µέσα µεταφοράς και επικοινωνίας, και ένα διαδίκτυο που έχει εκµηδενίσει
τις τεχνητές διαφορές µεταξύ των λαών.

Για καλό και για κακό ο κόσµος µας χαρακτηρίζεται από κοινούς παγκόσµιους
παράγοντες, είτε αυτοί λέγονται παγκόσµια επιστήµη και τεχνολογία, είτε παγκόσµιες
αθλητικές διοργανώσεις, είτε παγκόσµιες θρησκείες, φιλοσοφίες και ιδεολογίες είτε
παγκόσµια κινήµατα αντίστασης. Για πρώτη φορά στην πλειοψηφία του κατοικεί σε
πόλεις και κάθε χρόνο ταξιδεύει κατά δισεκατοµµύρια για να επισκεφτεί άλλες χώρες.

Αυτή η αναγνώριση της σηµερινής πραγµατικότητας βαφτίζεται από κάποιους που


θεωρούν τον εθνικό ζουρλοµανδύα ως την υπέρτατη και πιο ιερή ταυτότητα,
εθνοµηδενισµός. Για αυτούς το σηµερινό χρέος µας σε έναν όλο και πιο
παγκοσµιοποιηµένο κόσµο είναι να στοιχηθούµε πίσω από τα έθνη στα οποία
ενταχθήκαµε τυχαία µε την γέννηση µας και να αφιερώσουµε την κοινωνική µας ζωή
για την υπεράσπιση τους. Η συναισθηµατική προσκόλληση τους σε αυτή την
φαντασιακή κοινότητα είναι τόσο µεγάλη ώστε να µην µπορούν να δουν τίποτα άλλο
πέρα από τις εθνικές παρωπιδες τους.

Αν όµως αυτή η προσκόλληση στο παρελθόν έφερε πολέµους και διωγµούς


µειονοτήτων, καταπίεση ταξικών κινηµάτων και την γέννηση του φασισµού, στο
παρόν είναι ακόµη πιο ολέθρια για το είδος που ανήκουµε. Γιατί σήµερα η
παγκοσµιοποίηση δεν αφορά µόνο την επιστήµη και τον αθλητισµό, τις τέχνες και το
εµπόριο. Αφορά πιο δραµατικά µια σειρά από προβλήµατα που είναι στην φύση τους
παγκόσµια και απαιτούν παγκόσµια απάντηση, προβλήµατα που ήρθαν από έναν
παγκόσµιο πολιτισµό που παραµένει στα θεµέλια του ταξικός, κερδοσκοπικός και
αρπαχτικός.

Ο εθνικισµός ως περισπασµός και ως επιδείνωση άλυτων παγκόσµιων


προβληµάτων

Ζούµε στον αιώνα που έχει να αντιµετωπίσει όχι ένα αλλά τουλάχιστον τρία τεράστια
παγκόσµια προβλήµατα που απαιτούν άµεση απάντηση. Το πρώτο είναι το
πρόβληµα της ανθρωπογενούς κλιµατικής αλλαγής. Οι δραστηριότητες των
βιοµηχανιών του κρέατος και των ορυκτών καυσίµων έχουν οδηγήσει σε τεράστια
αύξηση των εκποµπών του διοξειδίου του άνθρακα και του µεθανίου, οδηγώντας
παράλληλα σε µαζική αποψίλωση δασών, δηλητηριασµό των υπόγειων υδάτων και
των ωκεανών και µαζική εξαφάνιση ειδών. Οι συνέπειες είναι ολέθριες όχι µόνο για
το ανθρώπινο είδος αλλά για όλο το οικοσύστηµα και για την αναστροφή τους
απαιτείται δοµική αλλαγή του συστήµατος παραγωγής και κατανάλωσης.

Το δεύτερο πρόβληµα είναι η ανάδυση ενός νέου κύµατος αυτοµατοποίησης και


τεχνητής νοηµοσύνης που απειλεί από την µία να καταστήσει ολόκληρα κοµµάτια
του παγκόσµιου εργατικού δυναµικού περιττά και από την άλλη να συγκροτήσει ένα
µαζικό σύστηµα παρακολούθησης και επιτήρησης που έρχεται από τις πιο εφιαλτικές
σελίδες µυθιστορηµάτων δυστοπίας. Το τρίτο πρόβληµα είναι η ανανεωµένη απειλή
ενός γενικευµένου πυρηνικού πολέµου όπως διαγράφεται µε τους νέους
στρατιωτικούς ανταγωνισµούς µεταξύ ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας.

Αυτά τα τρία υπαρξιακά προβλήµατα συνυπάρχουν δίπλα στην απειλή µιας νέας
παγκόσµιας οικονοµικής κρίσης, σε διευρυµένες οικονοµικές ανισότητες, σε ένα
δυσθεώρητο παγκόσµιο χρέος και στην διαρκή επίθεση στα εργατικά δικαιώµατα. Η
ανθρωπότητα, και µαζί της όλο το οικοσύστηµα, βρίσκονται σε ένα σταυροδρόµι. Ή
θα δράσει άµεσα για να αντιµετωπίσει αυτούς τους παγκόσµιους υπαρξιακούς
κινδύνους, φτιάχνοντας µια άλλη παγκόσµια κοινωνία µε διαφορετικές αξίες και
σχέση µε το οικοσύστηµα ή θα παρασυρθεί στον όλεθρο προσκολληµένη εµµονικά
σε γελοίες εθνικές φορεσιές, τεχνητούς διαχωρισµούς και παράλογους
περισπασµούς.

Ο εθνικισµός λοιπόν στην εποχή µας δεν είναι απλά καταστροφικός. Απειλεί το είδος
µας και το οικοσύστηµα µε έναν τρόπο που ήταν αδιανόητος µόλις έναν αιώνα
πριν.Κι όµως αυτό τον δρόµο φαίνεται να διαλέγουν µια σειρά από χώρες από την
Βραζιλία και την Ουγγαρία ως την Ινδία και τις ίδιες τις ΗΠΑ. Ο Τραµπ δήλωσε
περήφανα ότι είναι εθνικιστής και ο Ντουτέρτε περήφανα ότι είναι φασίστας. Την
εποχή που χρειαζόµαστε περισσότερο από ποτέ διεθνή συνεργασία, ένα σηµαντικό
κοµµάτι της παγκόσµιας άρχουσας τάξης και των διανοουµένων της, προβάλλει ως
θεµιτή λύση την επιστροφή στα εθνικά κράτη και τον ανταγωνισµό τους και την
ανακήρυξη των µεταναστών και προσφύγων ως βασικό πρόβληµα τους.Κι αν το
προηγούµενο κύµα εθνικισµών µας οδήγησε σε δύο παγκόσµιους πολέµους, το
σηµερινό απειλεί να µας αφήσει χωρίς ένα βιώσιµο πλανήτη.

Η απόκρουση του εθνικισµού πρέπει να γίνει σε κάθε χώρα ξεχωριστά αλλά και µε
ένα παγκόσµιο κίνηµα συναδέλφωσης, πρέπει να γίνει από τα κάτω και µέσα από
οµάδες και κοινότητες που θα προωθούν τις αξίες της αλληλεγγύης και της
αλληλοβοήθειας. Η έκβαση της µάχης παραµένει αβέβαιη. Το µεγαλύτερο πρόβληµα
είναι η πίεση του ιστορικού χρόνου και όχι οι διαθέσιµες δυνάµεις. Ζούµε στην εποχή
που ο µισός πληθυσµός θεωρεί τον εαυτό του πολίτη του κόσµου.

Για πρώτη φορά, πλάι στον αναγεννηµένο εθνικισµό και το αδερφάκι του τον
θρησκευτικό σκοταδισµό, υπάρχουν δισεκατοµµύρια συνάνθρωποι µας που είναι σε
θέση να δουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή αποτελούν µέρη του ίδιου είδους σε ένα
ενιαίο οικοσύστηµα. Αρκετοί από αυτούς κάνουν το άλµα όχι µόνο να απορρίψουν το
ολέθριο παραµύθι του εθνικισµού αλλά και να αντικρίσουν την υπόλοιπη πλάση ως
κάτι αντάξιο τους. Ο σπισισµός, η ιδεολογία που αυθαίρετα και αλαζονικά υποβιβάζει
τα άλλα είδη ως κατώτερα και κατάλληλα µόνο για κακοποίηση και µαζική σφαγή, για
πρώτη φορά αµφισβητείται από όλο και περισσότερο κόσµο.

Αν η εποχή µας είναι σε θέση να ανεβάσει τόσο ψηλά την συνείδηση της θα πρέπει
να είναι και σε θέση να αντιµετωπίσει τα φονικά ιδεολογικά σκουπίδια της όπως τον
εθνικισµό και τον φασισµό. Αυτή είναι η µεγάλη ελπίδα µας.Με αυτό το παγκόσµιο
πρίσµα, ξαναγυρνάµε στο ειδικό θέµα του Μακεδονικού.

Μια σύντοµη ιστορική αναδροµή του Μακεδονικού στην σύγχρονη εποχή.

Σε άλλες δυτικές χώρες, το θέµα που θρέφει τους εκεί εθνικισµούς είναι οι
αλλόθρησκοι πρόσφυγες που έρχονται από εµπόλεµες ζώνες, εδώ όµως το
Μακεδονικό είναι το βασικό θέµα µε το οποίο θρέφεται ειδικά ο ελληνικός εθνικισµός
και φασισµός. Γιατί συµβαίνει αυτό το περίεργο φαινόµενο;

Μόλις πριν ένα αιώνα, η περιοχή που λεγόταν Μακεδονία ήταν ένα µπερδεµένο
κολάζ λαών µε τους Νεοέλληνες να αποτελούν µειονότητα. Βούλγαροι,
Σλαβοµακεδόνες, Εβραίοι και Τούρκοι κυριαρχούσαν πληθυσµιακά ενώ πολύ
διαδεδοµένη ήταν και η ανάµιξη τους. Πως φτάσαµε από το ιστορικό σηµείο όπου οι
Νεοέλληνες να είναι µια µειοψηφία στην Μακεδονία να αξιώνουν µε θρασύτατη
απολυτότητα τα αποκλειστικά δικαιώµατα χρήσης του όρου; Η απάντηση βρίσκεται
στο ξετύλιγµα της βίαιης ιστορίας που ακολούθησε.

Η µικρασιατική καταστροφή έφερε την ανταλλαγή πληθυσµών µεταξύ Τουρκίας και


Ελλάδας, ο Β Παγκόσµιος πόλεµος έφερε τον αφανισµό των Εβραίων της
Θεσσαλονίκης και ο εµφύλιος τον βίαιο ξεριζωµό των Σλαβοµακεδόνων. Στην
διάρκεια του εµφυλίου ήταν που καλλιεργήθηκε η πρώτη εµµονή µε το Μακεδονικό.
Για την φασιστική δεξιά ήταν το προνοµιακό πεδίο να παρουσιάσει το ΚΚΕ ως
προδοτικό δεδοµένου ότι πολλοί µαχητές του ΚΚΕ υπήρξαν Σλαβοµακεδόνες.

Οι πρώτες κραυγές για το ξεπούληµα της Μακεδονίας βγήκαν εδώ από δοσίλογους
φασίστες που µόλις πριν λίγα χρόνια δεν είχαν κανένα πρόβληµα µε την
παραχώρηση της Μακεδονίας στους Βούλγαρους από τη Ναζιστική Γερµανία. Έστω
κι έτσι η ελληνική δεξιά αναγνώρισε την Γιουγκοσλαβία και µαζί της την δηµοκρατία
της Μακεδονίας που αποτελούσε κοµµάτι της. Το Μακεδονικό υποχώρησε ως
κοµβικό θέµα για τον ελληνικό εθνικισµό πέρα από την πιο ακραία φασιστική του
πτέρυγα.

Ξαναγύρισε δριµύτερο στις αρχές της δεκαετίας του 90 µε µια πρωτοφανή υστερία
και επιθετικότητα.Τότε η δηµοκρατία της Μακεδονίας είχε αποσχιστεί από την
Γιουγκοσλαβία που βρισκόταν σε αµετάκλητη τροχιά διάλυσης. Τότε η ελληνική
άρχουσα τάξη µε επικεφαλής τον Μητσοτάκη, αποφάσισε να ανάγει το Μακεδονικό
σε ύψιστο ζήτηµα εξαπολύοντας ένα κύµα µαζικής προπαγάνδας που όµοιο του δεν
είχε ξαναυπάρξει στην σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου. Σε καθηµερινή βάση και
µε στοχευµένη προπαγάνδα από καναλάρχες, ραδιόφωνο, εφηµερίδες, περιοδικά, µε
αλλεπάλληλες διαλέξεις σε σχολεία και πλατείες και µε την οργάνωση από τα πάνω
µαζικών συλλαλητηρίων όπου ασκούνταν η πιο ύπουλη ψυχολογική βία για να πάρει
µέρος ο πληθυσµός, προωθήθηκε η µαζική πλύση εγκεφάλου και ο καυτηριασµός
της συλλογικής γνώµης µε την στάµπα “η Μακεδονία είναι Ελληνική καταλάβετε το
γυφτοσκοπιανοί.”

Για αυτή την πλύση εγκεφάλου µπορούν να µιλήσουν όσοι εκτέθηκαν σε αυτήν χωρίς
να έχουν υποκύψει στην επιρροή της. Οι υπόλοιποι θα θυµούνται µόνο την ενότητα
όλων των κοµµάτων πλην του τότε ΚΚΕ, τα συλλαλητήρια των εκατοντάδων
χιλιάδων και του ενός εκατοµµυρίου στην Θεσσαλονίκη και την γενική περιπαιχτική
απαξίωση για έναν καινούριο λαό που έµαθαν ότι λέγεται Σκοπιανός και θέλει να
κλέψει την ιστορία του.

Οι λίγοι που δεν υποκύψαµε θυµόµαστε µε φρίκη την εµφάνιση για πρώτη φορά της
χρυσής αυγής σε µαζικά συλλαλητήρια, το ιµπεριαλιστικό σύνθηµα “Η λύση είναι µία,
σύνορα µε την Σερβία”, τους ξυλοδαρµούς και τις συλλήψεις αναρχικών εφήβων που
είχαν το θάρρος να βγάλουν προκήρυξη που αποκαλούσε τον Αλέξανδρο σφάχτη,
την απαγόρευση αριστερών βιβλίων που είχαν άλλη άποψη για το Μακεδονικό και τις
δικαστικές διώξεις σε αριστερές οργανώσεις που τα κυκλοφορούσαν, την εµφάνιση
του Πλεύρη στα σχολεία ως ειδικού επί του Μακεδονικού και την ατµόσφαιρα του
γενικευµένου παραλόγου µίσους.

Ο λόγος που η ελληνική άρχουσα τάξη µαζί µε τους πληρωµένους διανοούµενους


της αποφάσισε τότε να κάνει το Μακεδονικό κεντρικό της θέµα µε τον πιο υστερικό
και επιθετικό τρόπο είναι διπλός. Από την µια υπήρξε όντως για ένα µικρό διάστηµα
η προοπτική να διαµελιστεί αυτό το µικρό κράτος σε συνεργασία µε τον εθνικισµό
του Μιλόσεβιτς. Έπρεπε λοιπόν να ετοιµαστεί ο πληθυσµός για έναν απροκάλυπτο
επιθετικό πόλεµο και έτσι εξηγείται η πλύση εγκεφάλου που δεν είχε όµοιο της. Από
την άλλη η περίοδος των αρχών της δεκαετίας του 90 χαρακτηριζόταν από µια
αναπάντεχη αναγέννηση του µαθητικού και του εργατικού κινήµατος ενάντια στον
νεοφιλελευθερισµό του Μητσοτάκη, µοναδική για τα παγκόσµια δεδοµένα της εποχής
και έπρεπε να υπάρξει ένα αντίβαρο για να κατευθύνει αλλού τις κοινωνικές
αντιδράσεις.

Στο τέλος και όταν πια ο Μιλόσεβιτς έγινε ανεπίστρεπτα ο παρίας της διεθνούς
κοινότητας, ακόµη και ο ίδιος ο Μητσοτάκης αντιλήφθηκε ότι εξαπέλυσε ένα τέρας
του οποίου είχε χάσει τον έλεγχο και προσπάθησε να το µαζέψει. Ήταν όµως αργά.
Η υστερία για το µακεδονικό είχε διαµορφώσει έναν λαό που ήταν έτοιµος να
χειραγωγηθεί µε τα πιο τερατώδη ψέµατα, να µισήσει και να απαξιώσει γειτονικούς
του λαούς για τους πιο παράλογους λόγους. Χειρότερα ακόµη, διαµόρφωσε έναν λαό
µε την θρασύτατη αλαζονική αξίωση να υπαγορεύει σε άλλους λαούς πως να
λέγονται και τι σύµβολα να χρησιµοποιούν.

Που είµαστε τώρα;

Ερχόµαστε στο σήµερα όπου πάλι καναλάρχες και κόµµατα, παπάδες και
διανοούµενοι της κακιάς ώρας προσπαθούν να αναστήσουν την εκστρατεία της
ντροπής του 90. Είναι καταρχήν ενθαρρυντικό ότι τούτη την φορά η εκστρατεία τους
δεν µπορεί καν να αγγίξει τα επίπεδα µαζικότητας και ολοκληρωτισµού της
εκστρατείας του 90.

Παρά το προκλητικό αβαντάρισµα από τα κανάλια, την µαζική χρήση του Facebook
και την πανελλαδική κινητοποίηση που ενορχηστρώνεται από παπάδες, φασίστες και
µαφιόζους επιχειρηµατίες, οι συγκεντρώσεις τους φτάνουν τις δεκάδες χιλιάδες και
όχι τις εκατοντάδες χιλιάδες. Τούτη την φορά υπάρχει αντίλογος µε έναν τρόπο και σε
µία κλίµακα που ήταν αδιανόητος την δεκαετία του 90. Το µεγάλο παραµύθι τους δεν
µπορεί να πείσει και να εµπνεύσει όπως πριν 25 χρόνια.

Έστω κι έτσι το Μακεδονικό συνεχίζει να είναι η χαρά του νεοέλληνα φασίστα. Η


άποψη ότι η συµφωνία των Πρεσπών είναι αισχρή για τους ακριβώς αντίθετους
λόγους από αυτούς που επικαλούνται οι ψεκασµένοι µακεδονοµάχοι και ότι είναι
απαράδεκτο να επιβάλλουµε σε έναν λαό πως θα λέγεται και πως θα βλέπει τον
εαυτό του, χάνεται µέσα στον θόρυβο του πολιτικού παραλογισµού που βλέπει σε
µια τέτοια επιθετική και ταπεινωτική συµφωνία προς έναν άλλο λαό, εθνικό
ξεπούληµα.

Οιεδώ εθνικιστές έχουν χαµηλώσει το επίπεδο της συζήτησης τόσο πολύ ώστε κα-
τόρθωσαν να κάνουν τον Τσίπρα να φαίνεται υπόδειγµα πολιτικού ορθολογισµού και
νηφαλιότητας. Η στάση του ΚΚΕ σε αντίθεση µε την θέση του το 90, και της λοιπής
πατριωτικής αριστεράς είναι αισχρή. Αρνούµενοι την ιστορία τους και την µνήµη δο-
λοφονηµένων αγωνιστών τους φτάνουν να µιλάνε για αλυτρωτισµό των Σκοπιανών.
Η Κωνσταντοπούλου υιοθετεί το ακροδεξιό αίτηµα για δηµοψήφισµα λες και είναι
ποτέ δυνατόν να αποφασίζει ένας λαός µε δηµοψήφισµα για το όνοµα ενός άλλου
λαού!

Όλα αυτά όµως ωχριούν µπροστά στην µετάλλαξη της ΝΔ σε καθαρό ακροδεξιό
κόµµα. Το κόµµα των επιχειρηµατιών και των νοικοκυραίων έχει φτάσει στο σηµείο
να υιοθετεί ως ήρωα του έναν τύπο του υπόκοσµου που ήθελε να κάνει ένοπλο
αγώνα για να αλλάξει τα σύνορα στα Βαλκάνια, να καλύπτει επιθέσεις χρυσαυγιτών
στην βουλή αποδίδοντας τις σε αναρχικούς και να υποκινεί εθνικιστικές καταλήψεις
στα σχολεία.

Ο φασισµός ανθίζει σε συνθήκες πολιτικού παραλογισµού, σε τεχνητούς


διαχωρισµούς και σε τυφλά µίση και η ΝΔ έχει βαλθεί σε συνεργασία µε κάποιους
καναλάρχες να γίνει ο βασικός σπόνσορας του. Με άξονα το Μακεδονικό το πολιτικό
σκηνικό έχει αναδιαταχθεί µε τον πλέον δραµατικό τρόπο προς τα δεξιά µε τον
Τσίπρα να εκφράζει πλέον το κέντρο και τη ΝΔ την ακροδεξιά. Είναι τροµερό ότι σε
µία βουλή που έχει από τον Λεβέντη ως τους χρυσαυγίτες να µην υπάρχει έστω µία
διεθνιστική φωνή που θα άρθρωνε τα αυτονόητα.

Συµπέρασµα και κάποιες τελικές σκέψεις µε έµφαση πάλι στα παγκόσµια


προβλήµατα

Το Μακεδονικό µε παγκόσµια οπτική και σε ιστορική διάσταση αναδεικνύεται ως αυτό


που πραγµατικά είναι: µια τιποτένια ιστορία που θρέφει τον εθνικισµό και τον
φασισµό που µε την σειρά τους θέλουν να µας αποσπάσουν την προσοχή από
πραγµατικά και επείγοντα παγκόσµια προβλήµατα που απειλούν την ίδια την
βιωσιµότητα του πλανήτη.

Ενώ ο ιστορικός χρόνος µας πιέζει ανελέητα να συγκροτήσουµε ένα απελευθερωτικό


κίνηµα που θα δρα τοπικά και θα σκέφτεται παγκόσµια και το οποίο θα
επαναπροσδιορίσει την σχέση µας µε το οικοσύστηµα, την παραγωγή και την
κατανάλωση, την τεχνολογία και τις ίδιες τις αξίες µας, έρχεται εφιαλτικά το ξόανο του
εθνικισµού να µας απασχολήσει µε τα τυφλά παράλογα µίση του, τις εξωφρενικές
φοβίες του και τη νοσηρή επιθετικότητα του.

Είναι πια φανερό ότι η ιδέα του έθνους όπως υπάρχει στην φασιστική νοοτροπία
είναι µόνο ένα τέχνασµα για να περάσουν τις απόψεις που είναι κοινές σε όλους τους
φασίστες στον κόσµο. Ποιες είναι αυτές οι απόψεις;

Δηµιουργία εξιλαστήριων θυµάτων για πραγµατικά κοινωνικά προβλήµατα, µίσος και


περιφρόνηση προς κατατρεγµένους µετανάστες και πρόσφυγες, µισογυνισµός και
οµοφοβία, πίστη σε φυρερίσκους και µαγικές σκέψεις ότι η υποταγή σε αυτούς θα
µας λύσει τα προβλήµατα, το όραµα ενός κράτους που βασίζεται στην κρατική
καταστολή και στα βασανιστήρια, στιγµατισµός ολόκληρων οµάδων µε βάση την
θρησκεία ή την απουσία αυτής, αγώνας για έναν πλανήτη που να έχει παντού τείχη
και συρµατοπλέγµατα, φαντασιώσεις για εκφυλισµένη και ξεπεσµένη εθνική
κοινότητα που χρειάζεται το µαζικό βίαιο κίνηµα τους για να ξαναβρεί την ζωντάνια
και την συνοχή του, πίστη σε ρατσιστικές ιδέες που δίνουν ανωτερότητα στην φυλή
τους, ονειρώξεις για πολέµους που θα κάνουν τον ζωτικό χώρο του έθνους
µεγαλύτερο.Αυτά είναι γνωστά από την δεκαετία του 30 και µας οδήγησαν στον Β
Παγκόσµιο πόλεµο και στην συντριβή των τότε φασιστών.

Αυτό που είναι καινούργιο στον σηµερινό φασισµό είναι η συνύπαρξη του µε
πυρηνικά όπλα και µε την νέα αναδυόµενη τεχνολογία της τεχνητής νοηµοσύνης και
κυρίως η άρνηση του να δεχτεί την καταστροφική κλιµατική αλλαγή θεωρώντας την
σαν κάποιου είδους συνοµωσία που προωθεί την παγκοσµιοποίηση και την
ισοπέδωση των εθνών. Αρνούνται την κλιµατική αλλαγή παρά τις προειδοποιήσεις
των επιστηµόνων, γιατί δεν µπορούν να δεχτούν ότι υπάρχουν παγκόσµια
προβλήµατα που δεν χωρούν σε εθνικούς ζουρλοµανδύες.

Με µπροστάρη τον Τραµπ, για τον οποίο η χρυσή αυγή είχε γράψει διθυραµβικά
σχόλια όταν είχε εκλεγεί, κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν την επιτάχυνση της
κλιµατικής αλλαγής και την κλιµάκωση της οικολογικής καταστροφής. Δεν είναι τυχαίο
ότι οι φασίστες έχουν µπροστάρη έναν χυδαίο δισεκατοµµυριούχο που επιταχύνει
την οικολογική καταστροφή. Αυτός είναι ο ρόλος τους τώρα. Να κάνουν τα πάντα για
την καταστροφή του πλανήτη προστατεύοντας το πιο χυδαίο και αρπακτικό κοµµάτι
των δισεκατοµµυριούχων. Ο οµογάλακτος του Τραµπ στην Βραζιλία, ο Μπολσονάρο,
έχει αναγάγει την άρνηση της κλιµατικής αλλαγής ως κεντρική του ιδέα και έχει
υποσχεθεί ότι θα άρει κάθε προστασία για τους πνεύµονες της γης, την ζούγκλα του
Αµαζονίου. Οι εθνικιστές και οι φασίστες είναι πια αποδεδειγµένα η µεγάλη απειλή
του πλανήτη.

Όταν βλέπουµε σε όλο τον κόσµο τους φασίστες να µας µιλάµε για την απειλή
"λαθροµεταναστών" και για τον ξεπεσµό των ηθών που φέρνουν οι γκέι και ο
"πολιτιστικός µαρξισµός", ξέρουµε πολύ καλά ποιους εξυπηρετούν και τι συνέπειες
έχει αυτό για τον πλανήτη που αυτή την στιγµή χρειάζεται επείγουσα παγκόσµια
συνεργασία για να διαφυλαχθεί.

Στην Ελλάδα ειδικά, ο φασισµός έχει ένα επιπλέον όπλο που λέγεται Μακεδονικό το
οποίο δηµιουργήθηκε λόγω των ειδικών ιστορικών συνθηκών του εµφυλίου και της
εκστρατείας της ντροπής των αρχών της δεκαετίας του 90. Αυτή η ιδιαιτερότητα δεν
αλλάζει σε τίποτα την ουσία του. Όπως παντού έτσι κι εδώ οι φασίστες και οι εθνικι-
στές στο όνοµα του έθνους είναι οι νεκροθάφτες του πλανήτη και της ανθρωπότητας.
Είναι ακόµη πιο σιχαµένοι από τους φασίστες του 30 και πολύ πιο επικίνδυνοι. Σε
αντίθεση µε το 30, ο αγώνας για να τους συντρίψουµε είναι πια συνυφασµένος και µε
τον αγώνα να σώσουµε τον πλανήτη.

Συµπληρωµατικές σηµειώσεις.

1 Έχουµε γεννηθεί σε έναν τόπο που ιστορικά γέννησε έναν αρχαίο πολιτισµό του
οποίου ο στοχασµός ακόµη µελετάται από όλο τον κόσµο. Οι καλύτερες πλευρές αυ-
τού του πολιτισµού όπως αποτυπώθηκαν από τις φιλοσοφίες των κυνικών, των στω-
ικών και των σκεπτικών έχουν πανανθρώπινη οικουµενική αξία και βρίσκονται σε
πλήρη αντίθεση µε τα σηµερινά εθνικιστικά κηρύγµατα. Στην χαµένη Πολιτεία του
Στωικού Ζήνωνα πρωτοδιατυπωθηκε το όραµα µιας αναρχικής κοινωνίας χωρίς δού-
λους, µε πλήρη ισότητα των φύλων, οικονοµικά εξισωτικός και µε την αγάπη ως βα-
σική κοινωνική αξία. Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν αυτοί που είπαν ότι είναι πολί-
τες του κόσµου.

Υπερασπίζουµε αυτή την αρχαία κληρονοµιά κόντρα σε φασίστες που την


ποδοπατούν γιατί µας είναι αναγκαία στους αγώνες του σήµερα. Ανεξάρτητα από
ποιους πραγµατικά κατάγονται οι σηµερινοί νεοέλληνες και από το πόσοι από
αυτούς είναι πραγµατικοί βιολογικοί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, θα τους έκανε
πολύ καλό να µελετήσουν τα κείµενα αρχαίων ελληνικών φιλοσοφιών που
διασώθηκαν και έχουν τόσα πολλά να µας πουν ακόµη.
2 Το ότι η συµφωνία των Πρεσπών έρχεται ως πίεση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ενάντια
στην Ρωσική επιρροή εξηγεί σε µεγάλο βαθµό γιατί είναι τόσο ταπεινωτική για τους
γείτονες. Μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι η Ελλάδα και είναι αυτή που από τέτοια
θέση ισχύος και ως µεγαλύτερο οικονοµικά, στρατιωτικά και πληθυσµιακά κράτος, θα
µπορούσε να επιβάλλει τους όρους της.

Η αντιστροφή της πραγµατικότητας που επιχειρείται από τους εθνικιστές αλλά και το
ΚΚΕ που παρουσιάζει την επιρροή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ να λειτουργεί υπέρ των
γειτόνων και κατά της Ελλάδας και η φαντασίωση ότι ένα τόσο πιο µικρό οικονοµικά,
στρατιωτικά και πληθυσµιακά κράτος είναι σε θέση να βγάλει αλυτρωτισµό, είναι η
επιτοµή της πολιτικής παράνοιας.

Σε αντίθεση µε τον ρόλο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ελάχιστα έχει σχολιαστεί ο
διπρόσωπος ρόλος της Ρωσίας του Πούτιν που µέσω επιχειρηµατιών του και
δικτύων χρηµατοδότησης και στις δύο χώρες, στην Ελλάδα προωθεί το αφήγηµα ότι
ξεπουλιέται η ελληνικότητα της Μακεδονίας και στην δηµοκρατία της Μακεδονίας
προωθεί το αφήγηµα ότι η Μακεδονία γίνεται αποικία της Ελλάδας. (Το οποίο
παρεµπιπτόντως βρίσκεται πολύ κοντύτερα στην πραγµατικότητα.)Το τι θέλουν όµως
ΕΕ, ΝΑΤΟ και Ρωσία είναι δευτερεύον ζήτηµα σε σχέση µε το ζήτηµα τι θέλουµε
εµείς ως γειτονικός λαός µαζί τους, κι αν τελικά τους θεωρούµε αδέλφια µας ή
ποταπούς εχθρούς µας που δεν άξιοι ούτε να αυτοπροσδιοριστούν)

3 Ήρθε ο καιρός να τελειώνουµε µε το ιδέα ότι ένας µανιακός ψυχοπαθής δολοφόνος


όπως ο Αλέξανδρος µπορεί να αποτελεί αντικείµενο διαµάχης για το ποια εθνική
κληρονοµιά θα τον έχει δικό της. Δυστυχώς όπως συµβαίνει και µε τα περισσότερα
βιβλία για τον αρχαίο κόσµο, οι περισσότερες βιογραφίες για τον Αλέξανδρο έχουν
γραφτεί στα αγγλικά και δεν έχουν ακόµη µεταφραστεί στα ελληνικά. Ανάµεσα τους
ένα βιβλίο γραµµένο το 2015 από τον Richard Gabriel, µε τον τίτλο “Η τρέλα του µε-
γάλου Αλεξάνδρου” (The madness of Alexander the Great)Χρειάζεται να µεταφραστεί
για να µάθουν και εδώ για το τι είδους άνθρωπος υπήρξε ο Αλέξανδρος και πόσο
παράλογη είναι η µεγαλοποίηση του.